ผมจำไม่ได้ว่า ตัวเอง เริ่มดูกีฬาฟุตบอล ตั้งแต่ เมื่อไหร่

แต่ผมชอบเล่นเกม และเกมๆ นึงที่ไม่พลาดก็คือ CM 96 (Championship Manager 1996)

ผมเล่น มันหลายทีม แต่จำได้ว่า ตอนนั้น แมนยู เก่งสุดๆ เพราะเพิ่งได้แชมป์ มาใหม่ๆ ส่วน นิวคาสเซิล ตอนนั้น ก็ร้ายมากๆ ในยุค ของคิงเคฟ

ส่วนแบล็คเบิร์น ก็เพิ่งได้แชมป์มาใหม่ๆ

 

ผมจึงชอบดูฟุตบอลตั้งแต่นั้นมา

แต่เหตุผลที่เชียร์นิวคาสเซิล เพราะตอนนั้น บ้า ท่องชื่อสนาม ทีมพรีเมียร์ลีค แถมผมยังไล่ขนาดความจุได้อีกต่างหาก

จำได้ว่า โอลแทรฟฟอร์ดใหญ่สุด โดยไม่นับ เวมบลีเก่า รองมาก็เป็น เซนเจมส์ปาร์คนี่แหละ ใหญ่พอๆ กะ กูดิสันพาร์ค เลย รองๆ มาก็เป็น แอนฟิลด์ อะไรพวกนั้น ในเมื่อพี่ชายชอบ แมนยู ผมก็ขอชอบทีมที่สนามใหญ่อันดับสองก็แล้วกัน (ตอนนั้น เอมิเรตสเตเดี้ยม ยังไม่สร้างเลย)

สมัยนั้น ผมยังไม่ได้รู้สึกว่า นิวคาสเซิล เป็นส่วนหนึ่ง ของชีวิต

แต่… เมื่อผมได้ไปเรียนปริญญาโท ที่ออสเตรเลีย

(ที่เสือกเรียกฟุตบอลว่าซอคเกอร์) ผมชอบออกไปดูผับคนเดียว แถวบ้าน และก็ยังได้ดู นิวคาสเซิล ยุคบิ๊กแซม

ช่วงหลังมา  ผมเริ่มเช็คโปรแกรม ก่อนออกไปผับ เมื่อไปถึงผับ ก็บอกบาร์เทนเดอร์ว่า จะดูนิวคาสเซิล ซึ่งเค้าก็เปลี่ยนให้ เพราะไม่มีใครสนใจแมนยู ลิเวอร์พูลอยู่แล้ว (ก็เค้าไม่ดูฟุตบอลกันนิ)

หลังจาก ผมเรียนจบ และได้กลับมาเมืองไทย ผมตั้งใจไว้ว่า ผมจะดู นิวคาสเซิล เตะ ให้ครบทุกนัด เหมือนที่คนอื่นๆ สามารถได้ดู บิ๊กโฟร์ เตะทุกนัด

ผมชอบเที่ยวกลางคืนมาก แต่ถ้าวันไหน นิวคาสเซิล เตะวันเสาร์ ผมจะไม่ไปเที่ยว และเลือกดูนิวคาสเซิล เตะ ที่บ้านแทน

 

จนปีที่แล้ว ผมคิดได้ว่า จะต้องมีแฟน นิวคาสเซิล ในเมืองไทยแน่นอน ก็เลย search หาดู และได้พบกับ เวป นิวคาสเซิลไทยแลนด์แฟนคลับ

และได้เป็นสมาชิกในเวปนั้น มาตลอด

 

ทุกอาทิตย์ เราจะเศร้า ด้วยกัน เมื่อนิวคาสเซิล แพ้ หรือเสมอ ในบ้าน

และจะมีความสุขมากเป็นสิบเท่า เมื่อชนะ ในหนึ่งๆ เกม

ผมทำงาน แบบมีความสุข ทุกอาทิตย์ ที่นิวคาสเซิล ชนะ

เพื่อนๆ หลายๆ คน บอกว่า มึงจะเชียร์ ทีมที่ไม่ได้ลุ้นอะไรไปทำไม

แต่ ผมคิดว่า ผมรักทีมนี้มาก

 

ผมไม่ได้เชียร์ นิวคาสเซิล เพราะนักเตะ

ผมเชียร์สโมสร มากกว่า

ผมไม่สนหรอกว่า โอเว่น จะดังยังไงขอแค่ว่า พวกเราชนะก็พอ

 

ผมเชียร์ มากจน รู้สึกว่า ตัวเองดูบอล มากกว่า สี่คู่ต่อหนึ่งสัปดาห์

เพื่อดูฟอร์ม ของคู่ต่อสู้ทุกทีม

 

ผมไม่ได้เชียร์บอลเพื่อไปคุยทับถมใคร แค่มีความสุขมากๆ เวลาชนะเท่านั้นเอง

 

ผมมีความสุข ทุกครั้ง ที่ได้นั่งดู ทีมรักลงเตะ

ผมพยายาม เสาะหา เพลงประจำสโมสร เพลงต่างๆ ที่เค้าร้องเชียร์กันในสนาม เพื่อจะได้รู้จัก

 

แต่แล้ว ฤดูกาลแห่งความแย่ ก็มาถึง

2008-2009

ไม่รู้ว่า หายนะ จากที่ไหนมันมาสิงสู่พวกเรา

เราดิ้นรนหนีตกชั้น กันแบบลืมตาย

 

ผมน้ำตาแทบร่วงทุกครั้งที่แพ้ และเมื่อคิดว่า ฤดูกาลหน้า จะไม่มีทีมรักให้เชียร์ ให้ดูบอลต่อไป มันจะใจหายเสมอ

 

ผมประกาศกับคนรู้จักของผมทุกคนว่า “ผมจะไม่เชียร์ทีมอื่นอีก และจะไม่ดูบอล ไปจนกว่า นิวคาสเซิล จะกลับมา พรีเมียร์ลีค”

 

ผมร้องไห้ ออกมาด้วยความปลื้มปนดีใจ เมื่อเราชนะ ในเกม อีสานดาร์บี้ มันเดย์ไนท์ ในวันที่ 11 พฤษภาคม และบอกว่า เรารอดแน่ๆ

 

มาจนถึง นัดสุดท้าย ที่ต้องพึ่งแมนยู ชุดละอ่อน และตัวเองก็ต้องไม่แพ้ด้วย คืนวันเสาร์ ผมนอนไม่หลับ เพราะตื่นเต้น ไม่รู้ว่า วันอาทิตย์ จะเป็นอย่างไร ถ้าตกชั้นแล้ว เราจะทำอะไร ถ้ารอด แล้วเราจะไปฉลองที่ไหนดี ผมเครียดมากๆ

 

บ้านผมรับหนังสือพิมพ์สตาร์ซ็อคเกอร์รายวัน นั่นหมายถึง ทุกวัน ผมจะต้องเสพสื่อฟุตบอล ตอนช่วงบ่ายๆ ของวัน

แต่ ถ้านิวคาสเซิล ตกชั้น ผมคงจะไม่อ่านมันอีกแม้แต่เล่มเดียว ในฤดูกาลหน้า

 

คือวันอาทิตย์นี้เอง ที่น้ำตาไหลออกมาแล้ว ไหลออกมาอีกเมื่อสิ้นเสียงนกหวีด ที่ วิลล่า ปาร์ค

นิวคาสเซิล แพ้ 1-0 ทั้งๆ ที่แมนยู อุตส่า บุกไปอัดฮัล คาบ้านให้แล้วแท้ๆ

ต้องยอมรับว่า ทีมเราห่วยจริงๆ

ผมน้ำตาไหลหน้าทีวี

แม้แต่ตอนนอน ก็ยังนอนไม่หลับ

ตื่นมาเช้าวันจันทร์ รู้สึกไม่อยากไปทำงาน

ดู เรื่องเล่าเช้านี้ เห็น เอกราช ใส่ชุด นิวคาสเซิล มารายงานข่าว น้ำตาก็ร่วงออกมาอีกที

 

ไม่รู้เมื่อไหร่จะทำใจได้…

แต่ ตอนนี้ …. ขอบอกว่า ผมเลิกดูบอล และ งดคุยเรื่องบอล …

จนกว่าทีมรักจะกลับมาใหม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และแล้ว เวลา ก็ผ่านไปนานมาก

นานถึงห้าปี

 

และแล้ว ผมก็ได้มีโอกาสเลี้ยงน้องหมาตัวใหม่

 

พวกเราทุกคน ช่วยกัน ตั้งชื่อให้น้องหมา ผู้น่ารักคนนี้

โดยจัดประกวด การตั้งชื่อ

เหมือน ประกวด ออกแบบ ตราสัญลักษณ์ทีมชาติไทย เพื่อไปบอลโลก

 

โดยมี condition ว่า ชื่อ จะต้องขึ้นต้นด้วย ร เรือ หรือไม่ก็ ล ลิง

ให้เข้ากับชื่อ ริว หมาตัวก่อน

 

โดยชื่อต่างๆ มีดังนี้

ริกิ – กระผมเป็นคนส่งเข้าประกวด

เรียวโกะ – คุณมาม๊า ส่งเข้าประกวด

ลาเต้ – พี่ชาย ส่งเข้าประกวด

 

สุดท้าย “ลาเต้” เป็นชื่อที่ชนะ การแข่งขัน ซึ่งคณะกรรมการผู้คัดเลือกคือ กระผมเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

แค่คืนแรก ที่เอามันมา ผมก็อยากจะร้องไห้

เพราะมันเห่าแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ผมต้องขังมันไว้ เพราะกลัวมันทำอะไรแปลกๆ

ผมนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะมันเห่าอยู่ใต้ห้องผม จนต้องยอมไปปล่อยมันออกจากกรง

หลังจากนั้นมา สองเดือนเต็มๆ มันเลิกเห่า แต่เสือกขี้ ฉี่ อึ เยี่ยว อ้วก เรี่ยราด

ทำทุกอย่างที่สกปรก         ผมต้องทำความสะอาด ความทุเรศมันบ้าง

ให้แม่บ้าน ช่วยทำบ้าง

 

การอาบน้ำครั้งแรกของผมกะมัน

มันไม่เคยอยู่นิ่ง ผมต้อง กอดมันไปด้วย อาบน้ำไปด้วย

ลำบากสุดๆ

จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่สามารถ ทำให้มันอยู่นิ่งได้เลย

 

ใครๆ ก็บอกว่า ไซบีเรียน ฮัสกี้ เป็นหมาโง่ เพราะมันเป็นหมา ลากเลื่อน

ซึ่งผมก็คิดว่า จริง    มันโง่จริงๆ

มัน เห่า คนแปลกหน้า ทุกคน ซึ่งผมคิดว่า เป็นการดีมาก จะได้ ช่วยไล่ขโมยได้

 

วันดีคืนดี มันก็เห่าใส่ มาม๊า แล้วก็ไล่กัดอีกต่างหาก

มาม๊า บอกว่า ไม่เคยรู้สึกว่า น้องลาเต้ น่ารักเลย

ผมก็รู้สึกว่า มันไม่เชื่อง มันโง่ แต่ผมก็พยายาม สอนมัน ให้ได้มากที่สุด

 

ผมสอนมันจนเรียกมันมาหา บอกให้มันนั่ง บอกให้มันหมอบได้

ผมสอนมันภายในเวลาสองวันเท่านั้น

ผมว่ามันฉลาด บางเรื่องนะ

 

ช่วงหลังมา มันเริ่มไม่ขี้ เรี่ยราด

แต่มัน ก็เห่า และวิ่งไล่คนในบ้าน ประกอบกับ มีข่าว หมา งับคนตายออกมาบ่อยๆ บุคคล ในบ้าน เลยเลี่ยงที่จะเล่นกับมัน

 

สิ่งที่ทำให้ มันเริ่มน่ารังเกียจ มากขึ้นอีก คือ

มันเป็นขี้เรื้อนเปียก ผมเสียค่ารักษา มันมากกว่า สามพันบาทแล้ว

รักษา ไม่หาย ก็เปลี่ยนคลินิก เพราะคิดว่า หมอ แม่งไม่เก่ง

 

เปลี่ยนไปสองที่ สุดท้าย ดีขึ้นมาก

แล้วอาการมันก็ลามขึ้นมา ทั่วตัว ขนหาย ผิวกลายเป็นสีแดง

กลายเป็น หมาขี้เรื้อน เต็มตัว

 

ผมต้องอุ้มน้องลาเต้ ขึ้นรถ Toyota fortuner ทุกวันพุธเพื่อไปส่งมันไป ฉีดยารักษาโรคเรื้อนเปียก ซึ่งก็ไม่ทราบว่า มันได้มาจาก พ่อแม่ มัน หรือหมา ข้างบ้าน

 

ปี 2552 นี้ พี่สะใภ้ของผม ก็ท้อง และเป็นคนไม่ชอบหมา

มาม๊าผมก็ไม่ชอบหมา แต่ก็ยังให้อาหารมันได้

แล้วผมจะไปเที่ยว มาเก๊า ประมาณหนึ่งอาทิตย์

โดยจะมีแค่พี่ชาย และพี่สะใภ้อยู่สองคน และรับ อาม่า มาอยู่ด้วยอีกคน

มาม๊าก็ออกความเห็นว่า ไม่มีคนดูแล บวกกับ มันอาจบ้าไปกัด อาม่าด้วย

 

สุดท้าย น้องลาเต้ ก็ถูกโหวตออกจากบ้าน ทั้งที่ยังเล่นไม่จบซีซั่น

 

ถ้าใครได้ดู series เมกา จะรู้ได้เลยว่า ตัวละครสำคัญมันตาย เพราะนักแสดงตัวจริงแม่มมีปัญหา เลยโดน ตัดจบซะเลย

 

มะรืนนี้ จะไปมาเก๊าแล้ว น้องลาเต้ คงจะได้เห็นผม วันนี้ วันสุดท้ายแล้วสินะ

 

 

8 เดือนที่ผ่านมา มีทั้งสุขและทุกข์จริงๆ

 

ลาก่อนนะ น้องลาเต้

ปล. คิดว่า น้องลาเต้ จะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวสุดท้ายของผมจริงๆ แล้วล่ะ

 

น้องหมา ซ่าสุดๆ

 

ย้อนกลับไปเมื่อตอนกระผมอยู่ ม.สี่ กระผมได้เอาสุนัข (หรือหมา ในภาษาชาวบ้าน) มาเลี้ยงหนึ่งตัว

มันชื่อ "ริว" เป็นพันธฺ์เยอรมันเชพเฟิร์ส หรือ พันธ์อาเซเชี่ยน (ไม่รู้เขียนถูกป่าวนะ) ก็ไม่รู้ ซึ่งผมไม่รู้ว่า ไอ่สองพันธุ์นี้มันต่างกันตรงไหนด้วยซ้ำ

มันเป็นเพศผู้

  

วันแรกที่เอา น้องริว เข้าบ้านมา จำได้ว่า มันติดผมมาก

จะต้องเดินตามตลอด ไม่ยอมห่างตัว

ถึงขนาดว่า ถ้าผมไม่อยู่ มันจะร้องเสียงดังตลอดเวลา จนผมต้องนั่งอ่านการ์ตูน แถวๆ กรงมัน ให้มันหลับไปก่อน แล้วถึงจะหนีไปนอนได้

 

ต้องบอกว่า ริวเป็นหมาหน้าตาดีมาก

ผมไม่เคยหมาอาเซเชี่ยนที่ไหน หล่อ เท่ามันมาก่อน

มันตัวใหญ่มาก อ้วนนิดหน่อย ถ้าเปรียบเทียบกับเจ้าของแล้ว ช่างเหมือนกันจริงๆ (หล่อ หุ่นดีแบบอ้วนนิดๆ และก็ฉลาด)

 

ริว ถูกผมและปาป๊า เลี้ยงด้วยลำแข้งมาตลอดเวลา

จำได้ว่า ครั้งแรกที่เห็นมันขี้ ผมกับปาป๊า วิ่งไล่เตะมัน ในขณะที่ในยังขี้ไม่สุด มันต้องรีบหนีไป ขี้ที่สวน ทั้งๆ ที่มันมีอายุแค่สองเดือนกว่า

และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่เคยเห็นมันขี้ต่อหน้าผมและปาป๊าอีกเลย

 

ตอนแรกๆ ที่เอามันมาที่บ้าน ตอนกลางคืน ผมจะขังมันไว้ในกรง เพราะมันชอบออกไปขุดดิน เล่นหญ้า ทำตัวสกปรกมาก

แต่พอกลางดึก ห้องของผม อยู่บนหัวกรงมันเลย เสียงเลยดังมาก

มันจะเห่า กลางดึกตลอด ทำให้ผมนอนไม่หลับ

บางครั้ง ตอนเช้าๆ มันจะเห่า ผมจะตื่นมาด้วยความหงุดหงิดหัวใจขั้นสุดยอด และลงมา เอาลูกฟุตบอลหนัง ที่เล่นกับมันด้วยกัน

มาขว้างใส่มัน (ซึ่งมันจะไม่เจ็บมาก คือน้อยกว่าโดยเตะ) แล้วมันจะกลัวสุดๆ และรู้ว่า ห้ามเห่าตอนเช้า

 

ผมจำแทบไม่ได้ว่าฝึกไอ่ริวอย่างไร

แต่พอจำได้ว่า ไม่ได้ฝึกมันมากเท่าไหร่เลย แต่ไม่รู้ทำไม ผมว่ามันฉลาด และไม่เป็นภาระกับพวกเราเลย

คือบ้านผมกับร้านขายอะไหล่มอเตอร์ไซต์จะอยู่ติดกัน ของในร้านนี่มีเยอะมาก

แต่มันไม่เคยแตะต้อง อะไหล่ พวกนั้นเลย

ซึ่งมันคงรู้ถึงรังสีอำมหิต ที่ผมกับปาป๊ามีว่า "มึงลองแตะอะไหล่ในร้านดูสิ มึงจะไม่ได้แตะอะไรในโลกนี้อีก"

 

ริวมันน่ารักมาก มันเป็นหมาฟังรู้เรื่อง

ผมสามารถสั่งให้มันมาหาผมได้อย่างง่ายดาย

แต่ไม่สามารถขอมือมันได้ เหมือนหมาปกติทั่วไป

 

 

ผมสามารถบอกให้มันเปิดประตูออกจากบ้านผมเองได้ (คือสั่งให้ออกจากตัวบ้าน แล้วมันจะวิ่งออกไปเลย)

ความน่ารักของมัน จะสามารถเข้าประกวดเป็นนางงามได้อีกด้วย

เพราะว่าถ้าผมทำท่าจะทะเลาะกับใคร มันจะเข้ามาห้ามปราม

 

ประมาณว่า หมารักสันติ ควรจะไปประกวดนางงามหมาอย่างแรง

โดยมีสโลแกนว่า “Love Peace”

 

ผมสั่งให้มันไปคาบลูกบอลต่างๆ มาให้ผมได้อีกด้วย

 

เรื่องนั้นช่างมันเหอะนะ

 

ริว เป็นหมาที่กินอาหารเม็ด ผสมข้าวและกระดูกไก่

มันกินอย่างนั้นตั้งแต่เข้าบ้าน AF1 จนถึงตอนที่ถูกโหวตออก AF6 (6 ปีแล้วก็ตาย)

 

ไอ่ริว มีรุ่นพี่ที่สนิทสุดๆ ชื่อโจ้ เป็นหมาสีดำข้างๆ บ้าน (เสือกชื่อเหมือนไอ่โจโจ้ จอมติส ซะงั้น)

มันชอบออกไปทักทายกันตอนเฃ้า

แต่ผมว่า มันคุยกันไม่รู้เรื่องเพราะไอ่ริว เป็นหมาเยอรมัน ส่วนไอ่โจ้ มันเป็นหมาไทยแท้ (ซะงั้น)

แต่ไม่แน่ หมาเยอรมัน เกิดที่ไทย ยังไงมันก็พูดไทยกันรู้เรื่อง

 

แต่แล้ววันหนึ่ง หัวอกเจ้าของอย่างผมก็ต้องเจ็บปวดรวดร้าวที่สุด เมื่อกระผมเดินลงมาจากบ้านแล้วก็เห็น

….

..

.

ไอ่ริว กำลังขย่ม พี่โจ้ อย่างเมามันส์ด้วยความเร็วพอเหมาะพอเจาะ

ขึ้นแล้วก็ลง ขึ้นๆ แล้วก็ลง

 

แต่ ไอ่โจ้ มันเป็นตัวผู้ครับพี่น้อง

 

…

..

.

 

อารมณ์นั้น สาบานได้ว่า เหมือนพี่นกสินใจ เห็นน้องมาริโอ้ ดูดปากกับเพื่อนรัก อย่างเมามัน

ได้อารมณ์สุดๆ เลยครับ

 

น้องริว ของผมนี่นับได้ว่า เป็นหมา soft มากๆ เลยครับ

เพราะมันไม่เคยเห่าไล่ หรือไล่กัดใครเลย ซักครั้ง

เท่านั้นยังไม่พอ

 

มันเสือกกลัวหนู

 

ผมก็กลัวหนู (แต่ชอบอีหนู)

แต่ผมไม่กลัวแมลงสาบ ผมออกจะชอบแมลงสาบด้วยซ้ำ (ชอบกระทืบ แล้วมีเสียงดัง แกว๊บบบ)

 

แล้ว ทำไม มันกลัวหนู

อันนี้ ไม่รู้เหมือนกัน

รู้แต่ว่า เวลาผมเอาข้าวให้มันกิน

บางครั้ง ผมเห็นมันนอนหงอยๆ นั่งมองจานข้าวตัวเอง

พอเหลือบไป ก็เห็นหนูตัวใหญ่ กำลังกินข้าว น้องริว อย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนน้องริว ก็ต้องยอมให้ไอ่หนูมันกิน

ผมต้องทำเสียงดังไล่ หนูไป

แถมยังต้องทิ้งข้าวจานนั้นไปอีกด้วย

เพราะมันอาจติดเชื้อโรคจากหนูอีกด้วย

 

ริว มันฉลาดมาก

ผมจะเรียก หรือ ไล่ ให้มัน ไปไหนมาไหนได้ตลอด

ถ้ามันอยากจะออกไปเล่นนอกบ้าน มันจะเห่าอยู่หน้าประตูบ้าน

 

แต่แล้ว ผมก็ต้องจากมันไป เพราะผมต้องเรียนที่ ธรรมศาสตร์ (กรุงเทพ)

ส่วนมันก็ยังอยู่กับ ปาป๊า และ มาม๊า เหมือนเดิม

 

มาม๊า เคยหล่น ประโยคเด็ดออกมาว่า

“ถ้าไอ่ริวตาย ม๊าจะไม่ให้เลี้ยงตัวอื่นอีก”

 

เหตุผลคือ พวกเราคงไม่สามารถเลี้ยงหมาตัวอื่นให้ฉลาดเท่านี้ได้อีก

ไม่สร้างปัญหาให้พวกเราเลย

 

ช่วงที่ผมไปเรียนที่ กรุงเทพ

ปีนึงผมกลับบ้านครั้งเดียว

 

แต่ทุกครั้งที่กลับบ้าน มันวิ่งกระโจนเข้ามาหาผมตลอด

ผมเล่นกับมันวันละเกือบชั่วโมง

 

พอตอนผมเรียนปีสาม

เช้าวันนึง ม๊า โทรมาหาผมแต่เช้า

บอกว่า “ไอ่ริวตายแล้ว”

“เจอตอนเช้า นอนแข็งอยู่ข้างๆ กรง”

จำได้ว่า ตอนนั้น เรียนช่วงเช้าอยู่

พอผมรู้ตอนแรกก็ไม่ได้อะไรมาก

รู้สึกคิดถึงจัง

 

พอกลับมาหอเท่านั้นแหละ

 

น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างกับน้ำตก

 

จำได้ว่า ตอนนั้นอยู่กะหลิว

 

น้ำตามันไม่ยอมหยุดเลย

 

ร้องไห้เป็นชั่วโมง จนหลิวตกใจ

เป็นครั้งที่ร้องเยอะที่สุดในชีวิตแล้วล่ะ

วันต่อมา ตาก็บวม

แค่คิดถึง น้ำตาก็ออกมาคลอเบ้าอย่างง่ายดาย

 

ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นอะไรตาย

แต่ผมเดาเอาเองว่า มันไข้หวัดนกตาย

เพราะมันกินกระดูกไก่ทุกวัน

สุกบ้าง ไม่สุกบ้าง

 

พอผมได้โอกาสกลับบ้านเชียงราย

 

ผมยังไม่ทำอะไรทั้งนั้น

ผมวิ่งไปหาหลุมศพมัน ซึ่งฝังอยู่หลังบ้านที่เป็นต้นไม้

 

บอกกับมันว่า

“กอตี้อยู่กับริวมาตลอด แต่ตอนริวจากไป กอตี้กับไม่ได้เห็น ไม่ได้คุยกะริว ยังไง ขอให้ไปสู่สุขตินะ”

(ผมเรียก ตัวเองว่า “กอ” เพราะมันหมายถึงคำว่า “พี่” ในภาษาจีน)

 

ผมรู้สึกเสียใจมากๆ อีกอย่างก็คือ

ผมแทบไม่ได้ถ่ายรูปริวเก็บไว้เลย

ทั้งบ้านมีรูปริวอยู่รูปเดียว

ตอนที่ครอบครัวของผม ถ่ายรูปครอบครัว

และให้มันมานั่งอยู่ในครอบครัวด้วย

 

มีความสุขจริงๆ กับช่วงเวลาที่มีริวอยู่

 

มีเรื่องแทรกนิดหน่อย

ตอนเลี้ยงริว เราได้หมาตัวเมียมาตัวนึง

และแล้ว กระผมก็ตั้งชื่อว่า “โรส”

 

ชื่อน้องหมานี่สำคัญมากๆ เลยนะ

หมาที่ผมคิดชื่อ จะต้องมีการออกเสียงด้วย

ตัว “ล” ไม่ก็ “ร”

 

ส่วนหมาของพี่สาวของผม ต้องตั้งชื่อว่า “ซู”

เพราะอะไร

เพราะพี่สาวคนโตผมชื่อ “ซูหลิง”

พี่สาวคนรองของผมชื่อ “ซูซาน”

 

หมาของพี่สาวผม มีสองตัว

ชื่อว่า “ซูโร่” และ “ซูโม่”

 

กลับมาเรื่องน้องโรส

 

ผมไม่มีความผูกพันกับมันแม้แต่น้อย

เพราะตอนนั้นผมเรียน มธ. และอยู่กทม.

จึงไม่ได้เลี้ยงมันด้วยตัวเอง

 

เท่านั้นยังไม่พอ

มันยังเป็นหมา “แรด” แบบสุดๆ อีกด้วย

คือ ซนมาก

แถมยังชอบออกไป “อ่อย” หมาข้างบ้าน

มันทำทุกอย่างที่เจ้าของไม่ชอบ

แย่งข้าว ริว กิน

เห่าหนวกหู

ขี้และเยี่ยวเรี่ยราด

 

และแล้ว มันก็ถูกโหวตออกอย่างง่ายดาย ด้วยเสียงที่เป็นเอกฉันท์

ให้ออกไปจากบ้าน AF

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Food and Sex

 

 

อยากจะ (จำ) ลองพักเรื่องการบ้าน การเมือง บ้าง เพราะมันรุนแรงเหลือเกิน อีกทั้ง ถ้ากระผม ยังเขียนเรื่องการเมืองไปเรื่อยๆ อาจทำให้ผู้อ่าน เครียดได้

ผมเลยอยากเขียนเรื่องที่ไม่ไร้คุณภาพ (ไม่เอาแบบแก๊สน้ำตาจากเมืองจีน)

 

วันนี้ กระผม จึงอยากเสนอ แนวคิด เกี่ยวกับกิจกรรมร่วมกันของ หญิง และ ชาย เปรียบเทียบกับ การกินอาหารของคนเรา ซึ่งได้ไอเดีย มาจาก คุณ artsnova ขอเชิญพิจารณา

 

การมี sex กัน ก็เหมือนการทานอาหารหนึ่งมื้อ

ถ้าเล่นท่า สองท่า  (มิชชั่นนารี + ด็อกกี้) ก็เหมือนกินกับข้าวสองอย่าง

ถ้าเล่นสามท่า (ออรัล + มิชชั่นนารี + ด็อกกี้) ก็เหมือนมีออร์เดิร์ฟมากินก่อนข้าว + กับข้าวสองอย่าง

ยิ่ง เล่นท่ามาก ก็เหมือน กินกับข้าวมากมายเต็มโต๊ะ

แต่เล่นท่ามากเกินไป ก็เหมือนกินเยอะเกิน อิ่มเกินจนไม่มีความสุข

กินๆ ไปซักพักก็จะหยุด เหมือนเล่นท่าเยอะเกินแล้วก็หยุด ไม่เสร็จ

 

ไม่ใส่ถุง ก็เหมือนเรากินอาหารร้อนๆ ตอนเพิ่งทำเสร็จ

ถ้าใส่ ก็เหมือนสั่งอาหารกลับบ้าน มันเริ่มเย็นแล้ว ไม่อุ่นไมโครเวฟ

แต่ก็ยังพอกินได้ (บางคนก็ชอบกินเย็นๆ หน่อย บางคนต้องกินร้อนๆ เท่านั้น)

 

สโมกกิ้ง ก็เหมือน แฟนเราป้อนข้าวให้ ยังไงก็อร่อย กว่ากินเอง

 

Outdoor ก็เหมือนพาแฟนออกไปกินข้าวนอกบ้าน

ยังไงๆ ก็มีบรรยากาศที่ดี มีความสุข

 

ผู้หญิงไม่มีอารมณ์ ร่วม นอน เฉยๆ ก็เหมือนผู้ชาย กินข้าวเปล่า

 

ผู้หญิงไม่มีอารมณ์เลย ไม่ให้มี sex ด้วย ก็เหมือนไม่ได้กินข้าว

 

เมื่อไม่ได้กินข้าว

ผู้ชายก็ออกไปกินข้าวนอกบ้าน (คนเดียว ไม่เอาแฟนไปด้วย)

นั่นก็คือ การออกไปอาบ อบ นวด (ซื้อเอา)

 

ถ้าไป ลา เดอร์ ฟร้องค์ ก็เหมือนไปกินอาหารทะเลแพงๆ

 

ถ้าไป สนามหลวง ก็เหมือนกินข้าวมันไก่ข้างทาง ถูก แต่อาจโดนกระดูกไก่แทงปากได้ (แฟนมันมาเฝ้า)

 

ถ้าไป โปเซดอน ก็เหมือน ไปกิน S & P แพง แต่ถูกปาก

 

หรือ ถ้าจะเอาทั้งคืน ก็ต้องจ่ายเพิ่ม จองทั้งคืน ก็เหมือนไปกินพวก โออิชิ เพราะว่าเป็น บุฟเฟ่ต์

กินได้เรื่อยๆ แต่ยกหลังๆ ก็เริ่มไม่หนุก เพราะว่า “อิ่ม” เกินไป

ถ้า ออกไป เอาแต่คนเดิมตลอด ก็หมายความว่า คุณไปกินข้าวนอกบ้าน แล้วก็กินร้านประจำ

เมื่อไหร่ๆ ก็กินแต่ร้านเนี้ยะ

 

ถ้าเล่นสวิงกิ้งสุดเสียวสยอง ก็เหมือนออกไปกินเลี้ยงงานแต่ง แบบโต๊ะจีน คุยกันเอะอะ โวยวาย แต่ก็อิ่มและสนุกพิลึก

 

ถ้าแดงมา ก็เหมือน คุณกินข้าวอยู่ แล้วเจอแมลงในข้าว

เสียอารมณ์ แต่บางคน ก็กินต่อ บางคนก็ไม่เอา เพราะรู้สึกแย่ อดกินไป

 

ถ้ากินอยู่แล้ว ฝ่ายหญิงเจ็บ มันก็เหมือนเรากินอยู่ แล้วกัดเหงือกตัวเอง

เจ็บ กินแล้วก็เริ่มไม่อร่อย

 

เคยคิดหรือเปล่าว่า ผู้ชาย ไม่ได้กินอาหารจะเป็นยังไง

เพราะฉะนั้น ถ้าคุณผู้หญิง ชอบที่จะกินอาหารให้อร่อยแล้วล่ะก็

อย่าลืมว่า ผู้ชายก็ต้องการกินอาหารแบบของผู้ชายนะ

 

ปล. ไม่ได้เอาประสบการณ์มาเขียนนะจ๊ะ 

เด๋วจะหาว่า เป็นคนไม่ดี 

 

Idea by Artsnova

Created by Emoo

 

3 กันยายน 2551

10 เหตุผลที่ ทำไมเราถึงเกลียดพาลธมิตร

 

1.   รัฐบาลนี้ เป็นรัฐบาลที่ประชาชน(คนไทย) เลือกตั้งมาแบบถูกกฎหมาย แต่มีพวกคนชั่วห้าคน (แถมเป็นคนชั่วข้างถนน) ชักนำคนโง่ทั่วประเทศ (ซึ่งน้อยกว่าเสียงส่วนใหญ่ เพราะเลือกตั้งมาแล้ว เค้าเลือกสมัครเป็นนายกกัน) เพื่อประท้วงและทำความเสียหายให้ประเทศชาติ ถามว่า ทำไมไม่ตั้งตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ไปเลย ต่อไป ถ้าเลือกตั้งเสร็จ ให้มาเช็คดูว่า พวกแม่งพอใจกันมั้ย ถ้าพอใจ ค่อยเป็นรัฐบาล ถ้าไม่พอใจ ก็ไม่มีสิทธิ์ตั้งรัฐบาล

2.    พวกพาลธมิตรทำให้ กว่า 12 ประเทศทั่วโลก ประกาศให้พลเมืองประเทศเค้า งดท่องเที่ยวประเทศไทย สูญเสียรายได้กว่า พันล้านบาท พวกโรงแรม กิจการขนส่ง ทุกอย่าง โดนผลกระทบอย่างรุนแรง

3.    การจัดอันดับความน่าเชื่อถือของประเทศไทย ตกวูบ ต่างประเทศไม่กล้าลงทุนในประเทศไทย เพราะพาลธมิตรและประชาชนคนชั่วมันร่วมกัน ทำลายชาติ

4.    ตลาดหุ้นของประเทศไทย ตั้งแต่ พวกมันเริ่มก่อตั้ง และประท้วงเป็นต้นมา ลดลงกว่า สองร้อยกว่าจุด มากเท่ากับ ปีที่แล้วทั้งปี คิดเป็นมูลค่าการขายหุ้นกว่า พันล้าน ล้านบาท

5.    หลายคนบอกว่า “รัฐบาลทำไมไม่จัดการ” หรือไม่ก็บอกว่า “รัฐบาลไม่มีปัญญาจัดการกับพวกมัน” เพราะอะไร    ก็เพราะคำว่า “สามัคคี” นายก พยายามไม่ทำอะไรรุนแรง ตำรวจเข้าไปยึดทำเนียบคืนก็เพราะคำสั่งศาล และนายกก็ย้ำว่า ไม่อยากให้ทำรุนแรง เพราะจัดงาน “จากวันแม่ สู่วันพ่อ” แต่ไอ่พาลธมิตร เสือกบอกว่า “รัฐบาลใช้ความรุนแรง”       กูจะบอกว่า ถ้าใช้ความรุนแรง พวกมึงตายห่ากันไปแล้ว ยิงแม่งเหมือนตอน 14 ตุลา เลย พวกชั่วพวกนี้ อีพวกที่ไปชุมนุมก็ “โง่” ไม่มีอะไรทำหรือไง เค้าก็รณรงค์ให้อยู่บ้านกัน สงสัย งานการไม่มีทำ ไม่ก็ผัวทิ้ง เมียทิ้ง ชีวิตไม่เหลืออะไร เลยออกไปก่อความเลวให้บ้านเมืองมันเล่น ตำรวจเค้าก็พยายามไม่รุนแรง พวกประชาชนคนโง่นั่นแหละ ที่พยายาม เอาสิ่งของขว้างใส่ ตำรวจ แล้วถามว่า ตำรวจไม่ใช่คนหรือไงวะ เสือกบอกว่า ตำรวจรังแกประชาชน

6.    พวกแม่งบอกว่า รัฐบาลใช้ความรุนแรง จึงโน้มน้าว สหภาพแรงงาน ของรัฐวิสาหกิจ สไตรค์หยุดงาน ซะงั้น เอาเข้าไป ถ้าประเทศชาติไม่ล่มจม พาลธมิตรไม่หยุดอ่ะ

7.    พวกมันยังเสือกบอกว่า “ถ้ารัฐบาลยุบสภา แล้วเลือกตั้งใหม่ แล้วถ้าพลังประชาชนได้เป็นรัฐบาลอีก พวกพาลธมิตร ก็จะออกมาอีก” เอาเข้าไป คิดดูดิ ขนาด เลือกตั้งใหม่ ถ้าพวกมันเป็นเสียงส่วนน้อย มันจะประท้วง ดูความทุเรศของมันดิ

8.    ดูไอ่ (ปะติ)สนธิ ตอนมันโดยศาลเรียกไปขึ้นศาล เรื่อง หมิ่นพระบรมฯ เห็นภาพกันหรือเปล่า มีประชาชน (คนโง่) เดินตามไปส่งมันเป็นพรวน ผมว่า นี่แหละ ที่มันทำมาทั้งหมด อยากจะมีลูกน้องโง่ๆ ตามเป็นพรวน อยากมีคนหนุนท้ายเยอะๆ อยากมีคนต้อนรับ เท่านั้น ไม่พอ พวกแม่ง ทั้งไอ่ปะติสนทิ ทั้งไอ่จองจำ ทั้งไอ่ สุริยักใหย่ พวกแม่งจะชอบยืนอยู่บนรถสิบล้อ แล้วให้พวกประชาชนคนโง่ๆ อยู่ข้างล่าง แล้วพวกมันก็มองลงไป เหมือนมีลิ่วล้อ ยืนใส่เสื้อเหลืองเต็มไปหมด

9.    พูดถึงเสื้อเหลือง คิดว่า ที่พวกแม่ง ยึดเอาสีเหลือง ซึ่งเป็นสีของในหลวง ไปใส่ ทำลายประเทศชาติ มันดีแล้วเหรอ คิดหรือว่า พ่อหลวงของพวกเราจะดีใจ ที่พวกแม่งใส่เสื้อเหลืองออกมา ทำลายชาติ พวกคุณคิดกันมั้ยว่า พวกมัน น่ารังเกียจ

10.                     พวกมันมีการแจกเงิน ของกิน ของใช้ต่างๆ ให้พวกผู้ชุมนุมด้วย นี่ทำให้ คนจนในกรุงเทพ ที่ไม่มีที่อยู่ ที่กิน ไปรวมตัวกัน กินฟรี มีที่ซุกหัวนอน (เหมือนจะเป็นคนดี) และพวกมันจึงสามารถรวบรวมคนได้เยอะ พวกมันไม่สนใจว่า ใครกันที่มาชุมนุมช่วยพวกมัน พวกมันสนใจก็แค่ อยากให้มีคนเยอะๆ จะได้มีอำนาจที่จะสามารถ ต่อรองกับรัฐบาลได้

 

 

Emoo

3 September 2008