Potatoes Live in Melbourne

 

 

เนื่องจากต้องตื่นเช้ามาทำรายงาน ตอนบ่ายทำรายงาน และตอนกลางคืนทำรายงานแหลก พอเริ่มทำรายงานจนเบื่อ ตอนพักก็อ่านหนังสือสอบ ทำให้ไม่มีเวลาเขียนบล็อคซึ่งเป็นความสนุกส่วนตัวที่กูชอบอย่างแรง

 

แต่ตอนนี้ เริ่มเข้าที่กับ มหาลัยที่เรียนหนักที่สุดในเมลเบิร์นแล้ว (แต่ไม่ใช่มหาลัยที่ดีที่สุด) ทำให้สามารถเอาเวลามาเขียนบล็อกได้แระ

 

ก่อนอื่นขอแสดงความยินดีกะไอ่หวก และน้องกริดก่อนที่สอบ IELTS ผ่านแย้ว เย่ๆๆๆ

 

ตอนนี้เหลือไอ่ทรายคนเดียวแย้ว สู้ๆ ละกันเน้อ

 

 

เรื่องที่ตื่นเต้นที่สุดช่วงนี้ก่อนเลยคือ เพิ่งไป Potatoes Live in Melbourne มา

ใช่แล้วอีโปเตโต้ วงคนไทยนั่นแหละ เค้ามาจัดคอนเสิร์ตที่เมลเบิร์นและซิดนีย์ พอเหมาะพอเจาะกับการเพิ่งส่งรายงานตอนเช้ามา ตอนเย็นจึงเดินทางไปนั่งปั้มเบียร์และเหล้าที่ หอของพี่แขก พี่ฮูก พี่ป๊อป (พี่ชายไอ่หวก) ก่อนเลย

 

แดกไปเล่นเกมไป จนสี่ทุ่มกว่า ก็รีบปั้มจนมึนตามสไตล์ แล้วก็รีบไปที่ผับฝรั่ง ที่เค้าจัดที่ผับฝรั่งเพราะว่า ไม่มีผับไทยใหญ่ๆ ที่สามารถจัดได้ ทำให้ต้องไปเช่าที่ จัดที่ผับฝรั่งแทน ราคาค่าบัตร ก็ราคาลูกคนรวยแน่นอนอยู่แล้ว ซื้อก่อน 35 เหรียญออส คูณสามสิบเข้าไปก็ตก หวิดพัน ถ้าซื้อหน้างานก็ 45 เหรียญ ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าเด็กไทยลูกคนรวยที่นี่ก็ไปดูกันเพียบ

 

พอกูไปถึงหน้าผับ ก็เป็นไอ่ฝรั่งยืนขอตรวจบัตรประชาชนอยู่หน้าผับ ซึ่งน้องกริด รุ่นน้องที่น่ารักแต่ดูดบุหรี่และเที่ยวผับตั้งแต่ยังไม่มีบัตรประชาชนก็มาด้วย แถมมันยังอายุแค่ 17 ปี ทำให้ไม่สามารถเข้าได้ (ที่นี่ต้อง 18 อัพ)

 

หลังจากลองถามสตาฟที่จัดงานอยู่นานแสนนาน เค้าก็บอกว่า ไม่สามารถเข้าได้ถ้าไม่เอาพาสพอร์ตมา

มีคนไทยหลายคนมากที่ไม่ได้เอาไปด้วย แต่เป็นแนวยืมกันเอา เพราะพี่การ์ดซึ่งเป็นออสซี่ ก็คงคิดว่า พวกเอเชียหัวดำ หน้าตาก็เหมือนกันหมดแหละ

 

น้องกริด: “พี่ตี้ ผมกลับไปนั่งรอที่หอก็ได้ พวกพี่เข้าไปกันเถอะ

พี่ตี้: “ถ้าน้องกริดเข้าไม่ได้ พี่ก็จะไม่เข้าเหมือนกัน กูแสดงเจตนารมณ์ออกมาอย่างน่าซึ่งใจยิ่งนัก

 

*******

กูซึ่งเป็นลูกผู้ชายที่แมนมากๆ ได้ทิ้งพาสพอร์ตไว้ที่หอเพื่อนก่อนหน้านี้แล้ว เพราะว่า อยากให้ได้เที่ยวกันหมด

 

 

ไอ่หวกซึ่งยืนฟังอยู่ตรงนั้นด้วย จึงขอแสดงความเห็นออกมา

ไอ่หวก: เออ งั้นมึงสองคนก็รออยู่หน้าผับไปแระกัน ไม่ก็เอาบัตรไปขายให้คนอื่น เด๋วพวกกูไปเที่ยวก่อนนะ

 

ตี้: ไอ่หวก มึงนี่ทิ้งเพื่อนและน้องได้ลงคอเลยนะ

น้องกริดน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นพี่ตี้ที่แสนดีแสดงความเป็นลูกผู้ชายออกมา

 

น้องกริด: พี่ตี้!!!! บุญคุณนี้ น้องไม่รู้ว่าจะตอบแทนอย่างไรดี ยังไงขอให้น้องคนนี้ได้ตอบแทนพี่ด้วยเถอะ

 

พี่ตี้: น้องกริดเป็นน้องผู้แสนน่ารักของพี่อยู่แล้ว พี่ช่วยน้องด้วยใจจริง ไม่ได้หวังผลตอบแทนเลย

 

น้องกริด: งั้นขอให้น้องได้พลีกายให้พี่ด้วยเถอะ

 

จากนั้นทั้งกูและน้องกริดก็กลับไปเริงรักกันที่หอของพวกพี่ๆ

 

*******

(((((ช่วงที่อยู่ในดอกจันทร์นั้น โม้หมดเลยนะ )))))

 

หลังจากไฟต์อยู่นาน ไอ่หวกจึงกลับไปเอาพาสปอร์ตของมันกะกูที่หอ โดยกูรออยู่หน้าผับ เผื่อตอนไหนเนียนๆ เข้าได้ จะได้เข้าก่อน

ช่วงที่รออยู่นี้ พวกเพื่อนๆ ซึ่งวันนั้นมีประมาณเกือบยี่สิบตัวได้ ก็ต้องรอเข้าพร้อมกัน แต่บางคนเข้าไปก่อนเพราะว่า จะได้ไม่มั่วเกินไป

ซึ่งใช้เวลาอยู่ประมานชั่วโมงครึ่ง มีสตาฟโปเตโต้ ใส่เสื้อยืดโปเตโต้สีดำเดินออกมา กูเลยไปขอร้องให้เค้าช่วย ด้วยการขอเสื้อยืดมาให้น้องกริดยืมไปเดินเข้าไปเอา ซึ่งก็ได้ผล ในที่สุดก็เข้ากันมาได้ ประมาณเที่ยงคืนกว่าๆ

 

เข้าไปยังหาที่ยืนไม่ได้ พี่ปั๊ปก็เดินออกมาแระ เริ่มต้นด้วยเพลง แรงๆ อย่าง ที่เดิม ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็กรี๊ดกันชิบหายเลย แต่ไม่มีคนแดนซ์แม้แต่คนเดียวเพราะว่า มันแต่ถ่ายรูปพี่ปั๊ปกัน ส่วนกูซึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ฟังแต่เพลงโปเตโต้จนหน้าจะกลายเป็นมันฝรั่งอยู่แล้ว ก็มันไปกับเพลงเพราะร้องได้ทุกเพลง

 

พี่ปั๊ปลุยเพลงที่สองสาม สี่ ห้า ด้วยเพลงช้าๆ เพราะๆ ไปเรื่อยๆ จน เพลงหลังๆ เริ่มลุยเพลงหนักๆ คนในผับก็เริ่มจะหยุดถ่ายรูปและหันมาแดนซ์กันมากขึ้น กูก็กะลังเมาได้ที่แล้ว เพราะเข้ามาก็อัดเบียร์ไปอีกสามขวด (ขวดละสองร้อยกว่าบาทเอง ขวดเล็กด้วย)

 

กูก็หาคนเต้นด้วยแระ หันไปเจอไอ่หวก ไอ่หวกก็ยืนเก๊กอยู่ข้างๆน้องกริดซึ่ง ต้องยืนเก๊กตามคำสั่งสอนของไอ่หวก

มันคงคิดว่า ยืนเก๊กแล้ว วันนี้จะได้เด็กไปสอยซักคน แต่ขอโทด วันนี้ มึงอด

 

หันไปอีก เป็นพวกพี่แขก พี่ฮูก และเพื่อนๆ ที่หมดสังขารการแดนซ์แล้ว เพราะว่าแก่เกินแกง แต่ยังมีขยับนิดๆ โยกหน่อยๆ

 

ไอ่ซัวดีหน่อย ยังแดนซ์ๆ อยู่

 

ฝน และ แอม สองคู่หูเจ้าของบ้านปาร์ตี้ ไปแดนซ์ น่ารักๆ อยู่ด้านหน้าๆ แต่ไม่หน้าด้าน

 

มีเพื่อนเกาหลีมาสองตัว ก่อนมามันอุตส่าฝึกเพลงโปเตโต้มาเพียบ แต่เกาหลีก็ยังเป็นเกาหลีอยู่ดี จะมาร้องเพลงไทยก็คงยาก

เหมือนกับ เกาหลีกินกิมจิ แต่คนไทยกินส้มตำ ของอย่างนี้ มันเปลี่ยนกันยาก (เกี่ยวป่าวหว่า????)

 

กูไม่รู้จะทำไงก็เดินไปอยู่กะไอ่ทราย เมดผู้แสนสวยของกู ซึ่งไม่มีเพลงก็มันได้ อยู่กะอุ้มและคุณน้องสาว แต่เนื่องจากอุ้มทำรายงานโต้รุ่งจึงไม่มีแรงทำอาไร ได้แต่ดูพี่ปั๊ปอยู่ห่างๆ กูแดนซ์คนเดียวแบบไม่สนอาไรแล้ว เพราะว่ามึนและมัน แดนซ์ๆ ไป พอหันไปเจอไอ่ทรายมันสุดๆ แต่ไม่รู้จักโปเตโต้ซักกะเพลงก็เริ่มเซ็ง ไม่พอเค้าเล่นเพลงปากดี มันเสือกร้องเพลงของพี่ตูนบอดี้สแลมซะงั่นอ่ะ แต่แล้ว โปเตโต้ ก็เล่นเพลง Sassy Girl ซึ่งเป็นเพลงโปรดที่สุดของกูในทุกอัลบั้ม

 

และแล้วกูก็ได้รู้อาไรหลายๆ อย่าง เพราะว่า

 

เพลงนี้ พี่ปั๊ปไม่ได้ร้อง ????????????????

 

ไอ่มือกีต้าร้องซะงั้นอ่ะ

แล้วจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรี๊ด ของสาวน้อยสาวใหญ่ ดังสนั่น

 

พี่วิน พี่วิน

 

ตอนแรกกูก็งง

 

ออ ไอ่มือกีต้า ชื่อ วิน

 

ไอ่มือกีต้า ที่ชื่อวิน เพราะว่า เมื่อก่อน มันเป็นวินมอไซต์รับจ้าง แล้วพี่ปั๊ปไปดึงมาดังด้วยกัน

 

คุณพี่วิน นี่ดังมาก ใครๆ ก็รู้จักและกรี๊ดมัน (ยกเว้นกูที่ไม่รู้จักมันแต่ก็กรี๊ดให้มันไป เพราะเด๋วจะโดนคนหาว่าเชย)

 

สรุป พี่ปั๊ปเล่นไปอีกหลายเพลงมากๆ โดยช่วงหลัง เล่นเพลงคนอื่นแหลก มันล่นเหมือนอยู่ในผับเลย เพราะว่า มันเล่น จังหวะดนตรีแบบเร็ว เล่นเหมือนอยู่ในผับ มันมากๆ

 

มันมากโดยเฉพาะ จิ๊จ๊ะ ของพี่โต ซิลลี่ฟูล ที่ไปผับครั้งไหนแล้วจิ๊จ๊ะมา จะมันสุดๆ ยิ่งแดนซ์ๆ อยู่แล้วมีสาวๆ มาจิ๊จ๊ะด้วยก็อยากจะไปจิ๊จ๊ะกะสาวๆเยย

 

ขณะที่กะลังมันก็หันไปดูไอ่หวกและพี่ๆ ซะหน่อย

 

 

ไอ่หวก ยังยืนอยู่ท่าเดิมเป๊ะ ไม่ขยับซักนิดเดียว ท่าเดียวกับชั่วโมงที่แล้วเลย ขามันนี่ฝุ่นแทบจะเกาะ โดยที่ข้างๆ มัน น้องกริด ก็เริ่มเศร้าที่มายืนข้างๆ รุ่นพี่คนนี้ จึงหันไปถาม

 

น้องกริด: พี่หวก งับ เราจะยืนเก๊กอีกนานมั้ยงับ เค้าแดนซ์กันทั่วผับแย้วนะงับ

 

ไอ่หวก: อีกแปปเดียว ต้องมีสาวๆ มาติดแน่ๆ รอก่อน รอก่อน

น้องกริด: โอเชงับ

 

 

สุดท้ายแล้วโปเตโต้เล่นเสร็จเกือบตีสอง อีคนจัดก็บอกว่า

อยากถ่ายรูปกับโปเตโต้ก็เชิญได้นะคะ

 

แต่มารู้อีกแป๊ปนึงว่า ค่าถ่ายรูปด้วย 5 เหรียญ ค่ะ

 

พ่อมึงตาย บัตรก็โคตรจะแพง ยังคิดเอากำไรทุกวิถีทางอีก แบบว่า เลวมากๆ อ่ะ

 

นี่พวกคนจัดนึกว่า พี่ปั๊ปเป็นหมีโคอาล่า หรือไงฟะ แบบว่า ถ่ายรูปคู่ด้วย แล้วเก็บตังอ่ะ ส้นตีนมั่กๆ

 

นี่ถ้าขออุ้มพี่ปั๊ป คิด 7 เหรียญ

ดีนะมันไม่ขายอาหารตรงเคาท์เตอร์เบียร์ด้วย แบบว่า เอาอาหารไปล่อพี่ปั๊ปมาถ่ายรูปด้วยเหมือนจิงโจ้

 

แล้วยังดีนะที่มันไม่ให้ พี่ปั๊ป ขี้ แล้วเอาไปทำกระดาษสา หรือว่า ของที่ละรึก ชิ้นละ 5 เหรียญ เหมือนหมีแพนด้าที่บางประเทศเอาเข้ามาสองตัว ชื่อช่วงช่วง กะหลินหุ้ย

 

ไอ่เฮี้ย ขอด่าอีกที

 

จากนั้นก็เดินกลับหอกะพวกพี่ๆ กัน

 

โดยพอถึงห้องแล้วพวกพี่ๆ และไอ่หวกบ่นว่าไม่หนุกเท่าไหร่

 

ก็แน่นอนดิ พวกมึงแก่เกินไปแล้วนี่

ส่วนมึง ไอ่หวก มึงจะหนุกได้ไง ไม่ขยับซักก้าวเลย

 

 

 

 

 

 

ขอเพิ่มอีกหน่อย บล็อกไม่ยาว มันไม่ใช่กูหว่ะ

 

 

รถไฟ  (Trian) ที่นี่ มันไม่ต้องเดินขึ้นสูงๆ แบบรถไฟฟ้าพี่ไทย และเวลารถไฟมา มันจะมาค่อนข้างตรง แต่ไม่ได้มาถี่มาก เวลาจะไปไหนมาไหนที ก้ต้องเช็คเวลาซักกะหน่อย ไปให้พอดีๆ ไม่ต้องรอนานมาก เพราะมันหนาว

 

แล้วมันจะมีจอเวลาขึ้นตลอดว่า คันต่อไป จะไปไหน แล้วอีกกี่นาที

 

แต่ทว่า ทุกที่เลย อีจอเนี่ย จะอยู่ทางเข้าสถานี ซึ่งพอรู้เวลาแล้วก็ต้องรีบวิ่งไปหาชานชาลาที่ถูกต้อง ซึ่งปกติเลย วิ่งไปก็หนึ่งนาที

 

ไม่รู้ทำไม เวลากูลงรถไฟมา เดินออกไปจะไปทำอาไรของกู ต้องมี แขก ออสซี่ ฝรั่ง จีน ไทย เกาหลี ญี่ปุ่น นานาชาติมาก วิ่งสุดชีวิตมากๆ วิ่งสวนกูไปเพื่อจะขึ้นรถคันที่กูมา แล้วประมาณ 95% มักจะไม่ทัน

 

เจอทุกครั้งเลยอ่ะ แบบนี้ มันทำให้หัวเราะได้ทุกครั้งเลย แต่ที่ขำจริงๆ ก็คือ

 

เวลาขึ้นไม่ทัน แต่ละชาติจะสบถ เป็นภาษาตัวเอง อย่างได้อารมณ์

เนื่องจากออสเตรเลียเป็นเมืองนานาชาติมาก จะขอยกตัวอย่าง

 

ออสซี่: Fuck!!!!   หรือไม่ก็ Shit!!!! หรือไม่กู Hoye!!!!!!

 

 

พี่ไทย: ไม่น่าจะต้องบอกก็รู้

            ไอ่เหี้ยเอ้ย    ไม่ก็       เยดแม่

 

เกาหลี:  ชิบะ!!!!!!

แขก: !@#$~  อันนี้ไม่สามารถจะฟังออกได้ แต่ถ้าแปลแล้วน่าจะเหมือนของพี่ไทยอ่ะนะ

 

แล้วถามว่า คุณเคยหรือป่าว พลาดรถไฟฟ้า หรือรถไฟไปแค่ ห้าวินาทีเนี่ย

 

จุดสำคัญก็คือ มันอายมาก นึกดูดิ วิ่งมาแล้วคนในรถไฟ ก็มองเห็นว่า เรามาไม่ทันแล้วมันก็หัวเราะเรา

 

แต่กูมีทางแก้

 

แต่เนื่องจากเรียนโท แล้ว การเอามุข คนอื่นมาใช้ มันก็ต้อง Reference ด้วยเพราะว่า อาจโดนข้อหา ก๊อปปี้ความคิดคนอื่นได้ โทษของการไม่ Reference ของการเรียนโทที่นี่ก็เบาๆ แค่ตกวิชานั้น ไม่ก็พักการเรียน ไม่ก็ไล่ออก เอง

 

มาดูวิธีแก้การตกเทรนกัน

 

คุโรมาตี้ (2004) กล่าวว่า ถ้าวิ่งมาขึ้นเทรนแล้วไม่ทัน แบบเฉียดฉิว ให้ทำเป็น ทำท่า บ๊ายบายแล้วตะโกนว่า

โชคดีนะเว่ยเพื่อน  ประมาณว่า ทำท่ามาส่งเพื่อนแทน จะได้ไม่อายคนที่เห็น แต่วิธีนี้ พอมึงทำเสร็จ ก็อย่าขึ้นคันต่อไปนะ เด๋วคนอื่นรู้

 

 

 

Reference List

 

Ozawa, K., (2004) “Kuromaty”, Chonanjump Magazine, Vol. 358, pp.75-76

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

16 Responses to Potatoes Live in Melbourne

  1. Kaew says:

    OH ! gu miss melbourne sud sud! i cant see potato in sydney wa cuz ticket 45$ Shit! so expensive!!!
     

  2. Anne says:

    ขนาดไม่ได้ไป  ยังนั่ง edit รายงาน ล่อไปจนถึงตีห้า… ถ้ากุไป… ชีวิตกุคงไม่เหลือซากอะ…
     
    ตอนนี้วิญญาณเกือบหลุดออกจากร่างแระ…

  3. Lady Tanya says:

    มีความสุข จิงนะ อิจฉาอ่ะ เจอพี่ปั๊บด้วย ถ้าไม่มีรายงานชั้นก็ได้ไป dance แถวหน้ากะพวกเเกเเระ พลาดเรยกู 

  4. Warittha says:

    วันนั้นกรี๊ดพี่ปั๊ป กะ พี่วิน ซะสุดเสียง วันรุ่งขึ้นเสียงหมดแถมป่วยอีกต่างหาก แต่ยอมว่ะ
    PS. เรากะแอมได้จับมือพี่ปั๊ปด้วยล่ะ  เพราะไป dance กันซะหน้าเวทีเลย

  5. Pat says:

    อยากไปมั่งอะ
    เบื่อไทย

  6. Panida says:

    วันที่พี่ปั๊ปจะเล่นคอนเสิร์ต กูอยุ่กะเอิง เค้าโทรมาพอดีเห็นบอกว่าบัตรละ 40 เหรียญ..
    นี่มึงโดนโกงหรือว่าพี่เค้าบอกราคาผิดวะเนี่ย
    แต่เท่าที่มึงเล่ามา ดูมันส์มาก ประมาณว่าบัตร 45 มึงแด๊นซ์ไป 100 เลยหว่ะ 5555
     
    รีบๆกลับมานะจะได้ไปเที่ยวกัน

  7. IZE!!!! says:

    wanna go there!!

  8. Anonymous says:

    1. กรูอยากรู้ว่า คนที่ฟังเพลง ปากดี ของโปเตโต้ แล้วร้องเพลงของตูน บอดี้แสลมอ่ะ แมร่งร้องเพลงอะไรเหรอวะ? อยากรู้ว่าเพลงไหนที่มันคล้ายกัน
    2. ใครคือคนในข้อ 1. วะ? … อยากเห็นตัวเป็นๆ 555 ทำไปได้!!!
    3. กรูว่าเพลง Sassy girl พี่ปั๊บก็เป็นคนร้องนะ … เพียงแต่ว่า เวลาเล่นคอนเสิร์ต หรือเล่นสด คงจะแบ่งให้คนอื่นๆ ร้องอ่ะ … เมิงแมร่งลาวหว่ะ … เอ๊ะ หรือว่าเป็นกรูที่ลาว
    4. สงสัยกรูคงต้องไปหาคุโรมาตี้มาอ่าน อย่างจริงจังเสียทีแล้วหว่ะ …

  9. Darinee says:

    ยาวเหี้ยๆ  มึงจะให้บล็อกมึงยาวไปเพื่อ_ucking ไรวะ
    ขอด่าก่อนอ่าน เด๋วอ่านแล้วมาด่าต่อ

  10. Darinee says:

    ลาวมากทั้งน้องโจ้และน้องตี้
    โดยเฉพาะตี้ไอ้น้องรัก เมิงเชยมั่กมาก ไม่รู้จักน้องวินได้ไงฟะ
    แต่ทาทางเมิงจะมีความสุขกับชีวิตที่ออสซี่สุดๆเนอะ
    น่าอิจฉาว่ะ อยากไปมั่ง
    ได้ข่าวจากไอ้หลิวว่าเมิงจะกลับแย้ว
    มาเมื่อไหร่โทรมานะเว้ย ไว้ไปเที่ยวกัน

  11. >> Sandy >> says:

     
    พี่วิ้นนนนนนนนนนน กรี้ดดดดด ๆๆๆ หน้าเนียนมั่กๆ ไปเลยดีกว่า แต่ทำไมก้มหน้าตลอดเลยอ่ะ แบบ…เอาผมมาปกปิด เขย่าๆ ตลอดเวลา ไม่ให้กล้อง focus ได้… สงสัยจะมีสิวหัวช้างที่หน้าผากว่ะ แบบพ่เค้าคงจะเขินเน้อะ  
    แต่ฮา….สุดๆไปเลยดีกว่า ชีวิต… แม่ง โดนนนนนนนน ว่ะตี้ ! ชอบตอนไอ้ฮวกคุยกะน้องกริด แม่งใช่เลย !
    แต่เรื่องรถไฟเนี่ยะ ถือว่าเป็น solution ที่ดีมากว่ะแก คือเราก็ยอมรับว่าหาทางออกมาหลายครั้งอยู่  ก็ขอยืมไปใช้ละกันนะแก ( เดี๋ยวจะ refer ตอนใช้ให้ อิ อิ )
     
    Remark : อยากให้แอน ก้อย ยิ้ม พี่โจ มาด้วยจังเลยแกกกกกก 
     
    the girl next door! 

  12. YimYim says:

    อยากไปด้วยมากมาก เกิดมาไม่เคยไปคอนเสิร์ดเลยง่ะ ยิ่งเห็นว่ามันขนาดนี้ก้อนึกภาพออกว่ะ เพื่อนๆจะมันขนาดไหนยิ่งตี้กับทรายท่าจะมันเกินราคาบัตรแน่ๆ เสียดายว่าจะได้ไปทีไรก้ออดทุกทีเหมือนตอนไปผับนั่นแหละ แบบว่าน่าขายหน้ามากอยู่ออส มา 6เดือนไม่เคยเที่ยวผับง่ะ เส้าสุดๆ เที่ยวเผื่อแล้วกัน 

  13. Ath says:

    อ่าววววว…ตกลงเป็นพี่วินร้องเหรอวะ?ว่าแต่…โปเตโต้นี่ใครอ่ะ??? วงดนตรีเหรอ??? จำได้แต่ที่เป็นขนมซองๆ 5 บาทอ่ะ???

  14. Ath says:

    เออ…แล้ว sassy girl นี่กุก้อชอบนะ…
     
    กุชอบเพลงประกอบละครมันน่ะ i believe อ่ะ… แป่วววววววว
     
    เปนงัยล่ะเมิง โดนมุขเห่ยเข้าไปหลายดอก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s